Mijn verhaal deel 4: Wanneer het leven plots stilstaat

Deze blog schreef ik oorspronkelijk in mei 2017.

Dik 2 weken geleden viel de wereld helemaal op ons hoofd naar beneden en stonden we voor hetgeen, waar we al weken voor gevreesd hadden, we zouden papa voorgoed moeten loslaten. Die laatste dagen, sinds ze met de morfine gestart waren en sinds ze de sondevoeding hadden afgekoppeld, was er constant iemand bij hem. Overdag zaten mama en ik ganse dagen naast zijn bed en mama bleef er elke nacht ‘slapen’. Als je dat natuurlijk slapen kan noemen, eerder ‘waken’, want we wisten waar we voor stonden. Mama was doodsbang dat ze papa ‘s nachts zou moeten afgeven en ik was elke nacht bang dat m’n telefoon zou rinkelen. Maandag 22 mei dachten we dat het zover was, mama was nog steeds daar, Bart was met zijn fiets, in bijpassende koersoutfit, tot daar gekomen, toen papa plots stopte met ademen. Zijn ogen wagenwijd open, zijn blik op oneindig en stilte, totaal geen ademhaling. Het enige dat we zagen was zijn hart, dat bleef jagen, dat bleef pompen, maar totaal geen ademhaling! Bart legde zijn hand op papa’s borstkas om zijn hartslag te blijven voelen. Ik stond te bibberen op mijn benen, de verpleegster en dokter kwamen een kijkje nemen en zeiden dat dit het einde was, dat ze ons alleen zouden laten en dat we altijd mochten bellen als we ze nodig hadden. Oh help, nee, nu toch nog niet!! Na dik 2 minuten, het leken er wel 10, begon papa weer te ademen, heel onregelmatig, heel diep… . Na een uurtje deze strijd te voeren, werd hij terug rustig en begon zijn ademhaling ook gecontroleerder en rustiger te worden. Dit had NIEMAND verwacht, wij niet en de verpleegsters en dokter al helemaal niet! Wat een sterke beer, met een super sterk hart! Het was duidelijk, papa wilde ons nog niet verlaten, ook al vertelden we hem dat hij niet meer hoefde te vechten, dat we allemaal aan zijn zijde stonden en dat hij aan zijn volgende reis zou mogen beginnen, maar hij was nog niet klaar! De volgende 2 dagen verliepen vrij rustig, weer zat ik overdag naast zijn bed, samen met mama. Mama heeft zijn kamer zelfs niet meer verlaten, alleen om te douchen en om een drankje te halen. Je kan je dus wel voorstellen hoe vermoeiend dit voor haar geweest is.

Woensdag 24 mei was ik onderweg naar de psychiater (ja, ik heb deze meneer ondertussen opgezocht, nadat ik op andere gebieden weer aan de lijve heb moeten ondervinden dat je overal slechts een nummer bent en dat waren regelrechte kletsen in mijn gezicht, die er even niet meer bij konden, maar daar kom ik later nog op terug), toen ik telefoon kreeg van mama, die me zei dat het helemaal niet goed ging met papa en dat ik meteen naar Leuven moest komen. Zo gezegd, zo gedaan, ik in volle vaart naar Leuven. Het kon me niet schelen als me dat WEER een boete zou opleveren. Papa had het weer moeilijk met zijn ademhaling en er verschenen overal op zijn bovenbenen ‘bloemetjes’, die erop zouden wijzen dat iemand ‘de strijd van het leven’ aan het opgeven is. Dit hadden ze 3 maanden geleden ook tegen mij gezegd toen ik naast mijn grootmoeder haar bed zat te ‘waken’. Die bloemetjes waren nu bij papa overheersend aanwezig, dus de verpleegster zei dat ‘het’ was begonnen. Bang stonden we weer naast hem, we wilden er voor hem zijn als hij de overgang zou maken naar zijn 2de leven. Maar weer, na een uurtje, was alles verdwenen, geen bloemetje meer te bespeuren en papa weer super rustig. Hij heeft er duidelijk nog geen zin in, wil nog heel graag bij ons blijven en wij staan zo machteloos toe te kijken! Zijn hart was ZO sterk! Mijn ventje heeft het nadien nog heel mooi verwoord:

‘Alex (eigenlijk heette mijn papa Alexander) had een peperkoeken hart, dat gevochten heeft tot het laatste kruimeltje op was!’

Die dag ben ik tot ‘s avond laat in het ziekenhuis gebleven, heb ik getwijfeld om daar te blijven, maar Bart was werken en onze hond was al een ganse dag nog niet buiten geweest, dus besloot ik rond 22u30 toch maar naar huis te rijden, papa was nog steeds heel rustig. Weer was ik bang dat die nacht mijn telefoon zou gaan, maar het bleef stil. Donderdag 25 mei werd ik wakker en stuurde een berichtje naar mama, ze antwoordde dat hij nog steeds erg rustig was en netjes ademhaalde, ik moest me niet haasten. Dus besloot ik maar even een wasje te draaien, mijn wasmand had zich ondertussen al verdrievoudigd en Mats had nog maar 2 (!) propere T-shirts in zijn kast liggen, dus hoogtijd om mijn wasmachine even in te schakelen, toch een kort programma. Rond 10u, toen ik net op het punt stond om te vertrekken, rinkelde mijn telefoon en net zoals ik dacht was het mama. Weer zei ze dat het plots niet goed ging met papa en dat ik best meteen zou vertrekken. Weer zo gezegd, zo gedaan en weer trok ik me niks aan van eventuele boetes, weer richting Leuven, een weg die ik ondertussen blindelings af kon leggen. Toen ik de deuren van de blauwe afdeling doorstapte, wist ik dat ik te laat was, de verpleegsters stonden mij op te wachten, papa was net overleden! Het enige dat in mij opkwam was een dikke luide vloek, verdomme toch, ik was 10 minuten te laat! Als ik nu niet een wasje had gedaan en meteen was vertrokken, dan was ik bij hem geweest als hij aan zijn volgende reis begon, dan was ik bij mama geweest. En nu, was ik 10 minuten te laat! Het ging ineens allemaal zo snel, ook al zit je hier al bijna een week op te wachten, toch is het op die moment heel snel gegaan.  En toch komt die moment kei hard aan, hetgeen waar ik al 6 weken rekening mee had gehouden, was nu plots ware realiteit geworden. Een zeer bittere pil om te slikken, eentje waar ik mijn hele leven nog niet bij had stilgestaan, dat ik deze ooit zou moeten inslikken! NOOIT!

Een paar keer in je leven

vertellen ze je een bericht

dat je laat beven.

Een bericht waarvan

de klanken je doorboren.

Een bericht dat je nooit

had willen horen.

-Lief Leven-

Afscheid nemen bestaat niet!

Vanaf nu staat 25 mei 2017 als een zwarte dag aangeduid in mijn geheugen en in mijn hart. 2017 is nu al uitgeroepen tot een dik ‘kakjaar’ (sorry voor dit woordgebruik, maar ik kan het met geen mooiere woorden uitdrukken). Het begon al in februari, toen we afscheid moesten nemen van mijn grootmoeder ‘ons moe’, de mama van mijn papa, ze was 94 jaar geworden. Ook al zagen we dit aankomen en wisten we dat dit voor haar het beste was, toch deed het pijn, pijn iemand af te geven, die er je hele leven voor je geweest is, die je met haar ganse lijf en ziel graag gezien heeft. Maar ze had een relatief mooi leven achter de rug en een aanvaardbare leeftijd en met deze gedachten in mijn achterhoofd, kon ik haar overlijden een plaats geven. Wie had toen kunnen denken dat we enkele maanden later weer voor datzelfde rouwproces zouden komen te staan… . Het enige grote verschil is dat ik dit nu (nog) geen plaats kan geven, dat het nog niet helemaal doordringt dat ik papa nooit meer zal zien, nooit meer zal spreken, dat hij me nooit meer zal bellen, wanneer al zijn contacten in zijn smartphone plots zijn verdwenen. Het voelt raar, raar omdat ik dit allemaal wel weet, maar mijn hart is hier helemaal nog niet klaar voor! Het enige wat we nu voor papa nog kunnen doen, is hem een mooi afscheid geven en dat zal hij krijgen ook!

Eerst en vooral duiken mama en ik in de vele foto’s uit het verleden, we willen tijdens de dienst een diavoorstelling laten afspelen met foto’s van vroeger en nu. Met een lach en een traan halen we herinneringen op. Papa was echt wel ne knappe vent (als ik dat toch even mag zeggen).

De foto’s waren gekozen, nu de muziek… . Mama wist meteen al enkele liedjes, die papa heel graag hoorde, dus die moesten er zeker bij zijn.

En weer is het allemaal zo echt en weer zegt mijn hart nog steeds dat dit niet kan, het kan niet en ik wil het niet. Ik had mijn papa nog jaren bij mij, bij mama en bij mijn jongens willen houden, het leven is zo oneerlijk en we kunnen er niks aan veranderen! Dikke kak, ja! Ik ben even heel boos op het leven, boos op het leven dat onze jongens hun 2 grootvaders al heeft afgenomen, boos op het feit hoe mensen de dag van vandaag met elkaar omgaan, eventjes gewoon heel erg boos en teleurgesteld. Boos en teleurgesteld, dat zijn de 2 woorden, die de laatste weken/dagen erg naar voren komen, die als een paal boven water, naast mijn immense verdriet, staan.

Voor onze jongens is dit ook een zeer triest gegeven, Sil snapt het nog niet helemaal, maar hij heeft het vooral moeilijk om ons verdrietig te zien. Mats heeft het erg moeilijk om zijn opi, evenals zijn peter, af te moeten geven. Zijn verdriet is dan ook maximaal aanwezig en dat is helemaal oké. Plots komen volgende woorden uit Mats zijn mond ‘Mama, als opi dood is, ga ik een dag heel verdrietig zijn, maar gelukkig hebben we elkaar nog en wij moeten ook verder met ons leven.’ Mijn hart breekt, maar hij heeft gelijk, hoe hard dat ook is, het leven gaat door. En ze zeggen dat we de mooie herinneringen moeten koesteren en dat die uiteindelijk troost zullen bieden, maar momenteel zijn het net die mooie herinneringen die verdomd hard pijn doen, die ons mega hard doen beseffen wat we gaan missen, wie we gaan missen.

Tijdens de afscheidsviering wilde ik absoluut een zelfgeschreven tekst voorlezen, ik vond het heel belangrijk om dit zelf te doen… . Ik wist dat dit emotioneel zeer zwaar en moeilijk zou worden, had hier ook echt stress voor, maar ik moest en zou dit zelf voorlezen, dat was het laatste dat ik voor hem nog kon doen:

Papa,

Vrijdag 10 maart kreeg je eindelijk het verlossende telefoontje waar je al 14 maanden op wachtte. Wonder boven wonder was je zelf heel kalm en rustig na dit bericht. Ik kan zelfs zeggen dat je blij was, want eindelijk was die slopende onzekerheid en al dat wachten voorbij. Je stond aan het startschot van je 2deleven, een 2dekans die je dubbel en dik verdiende. Het doel was om samen, na verloop van tijd, aan te komen aan de finish en een groot feest te houden. Samen zouden we de obstakels en hindernissen, die we onderweg zouden tegenkomen, wel te baas kunnen, we zouden ons niet laten doen, we zouden samen vechten. En vechten? Dat heb je gedaan, met elke vezel in je lijf!

Helaas is er momenteel weinig reden tot feesten en heb je nooit de finish gehaald om van dat nieuwe leven te kunnen proeven en genieten, iedereen had het je nochtans zo gegund. Je zou nog reisjes maken met mama, gaan supporteren voor Sil aan de zijlijn van het voetbalveld, gekke kuren uithalen met Mats, een pintje drinken met je talrijke vrienden, met andere woorden… gewoon genieten! Dit stond zeker weten allemaal op je TO DO lijstje en je keek hier zo naar uit.

Ik kan met geen woorden omschrijven hoe erg ik je ga missen en hoe oneerlijk ik dit allemaal vind. Oké, we hadden soms onze hevige discussies, konden elkaar soms echt wel in de haren vliegen, alle 2 evengrote steenezels, maar meestal was dat de dag erna weer allemaal vergeten. Langs de andere kant was vaak ook 1 blik genoeg om te weten wat de andere dacht en wou zeggen, die momenten voelden aan als een veilige haven, een verbondenheid. En die verbondenheid ga ik mijn ganse leven koesteren, waar je ook bent.

Ik hoop dat, waar je nu ook bent, je wel die 2dekans krijgt, dat je daar wel aan je 2deleven kan beginnen, dat je kan genieten van de rust die je verdient. En zullen we afspreken dat we af en toe samen nog eentje zullen drinken en klinken op je 2deleven? Schol lieve papa!

Inez

Ook mijn ventje las een zeer ontroerende tekst voor:

Alex,

Lex, opie, papa, vriend, dit zijn de vele namen die hij kreeg van de mensen die hem kende. Of “den bliksem” zoals hij zelf altijd vertelde, in zijn jonge gloriejaren als voetballer. Als hij niet zo graag zijn pintje had gedronken was hij zeker een profvoetballer geworden. Iedereen hier aanwezig heeft ongetwijfeld mooie herinneringen aan Alex. Ik zal mijn eerste ontmoeting met Alex in ieder geval nooit vergeten. Toen ik zijn dochter leerde kennen, vertelde ze over haar familie en over haar vader. Hij had gezegd “dat er nooit ene op den hof moest komen met tattoeages”. Oeioei … die van mij gingen er in ieder geval niet meer af. Dus op een 30 graden zonovergoten zomerdag gingen we naar Blankenberge op bezoek bij mijn toekomstige schoonouders die daar hun jaarlijkse vakantie genoten samen met de rest van de familie. Na een korte  kennismaking en verfrissend drankje heb ik met een volle gocart door Blankenberge kunnen trappen. Ikke alleen want de rest trapte ni mee! Dit alles met een dikke trui aan die ik maar niet wou uit doen om toch maar in de gratie te vallen van mijn toekomstig schoonvader. Achteraf bleek dit voor niets nodig te zijn want Alex was zeker niemand om bang van te zijn. Ik mag wel zeggen dat het klikte tussen ons. We hadden dezelfde humor en konden dus lachen met dezelfde onnozele praatjes soms tot ergernis van onze vrouwen. Ik kan niet zeggen dat ik veel diepzinnige of lange conversaties met hem heb gehad. Maar dat hoefde ook niet want we hadden dikwijls maar een blik nodig van elkaar om iets te begrijpen of iets duidelijk te maken. Voor mij was hij in ieder geval een wijs man met een peperkoekenhart dat heeft gevochten tot het laatste kruimeltje op was. Hij had altijd het beste voor met ons en met zijn twee kleinkinderen waarvoor ik hem dan ook verschrikkelijk dankbaar ben. Wijze mensen spreken wijze woorden. Daarom zal ik ook dit pleidooi afsluiten met de woorden die Alex mij geleerd heeft. La vie est dure et les femmes sont chères! Als dat niet wijs is!

Bart

Ook zijn vroegere baas, had een tekst geschreven, die papa beschreef zoals hij was! Ik herkende hem hier dan ook meteen in, mijn papa! Bedankt hiervoor Mark!

Alex (ik zei meestal Lex)-Chef

Directiemedewerker op rust van WAG, vriend van velen.

Ik ga je typeren zoals ik jou in 32 jaar samenwerking ervaren heb. Eerst en vooral als een zeer professionele drukker, die de evolutie van typo over offset tot digitaal printen meemaakte. Als directiemedewerker heb je altijd geijverd voor de drukkerijafdeling, de drukkerij haar toekomst en haar medewerkers waren  van jou. Je was een man van principes, wit is wit, zwart is zwart, van grijs hield je niet. Je was ook direct, realistisch en tegelijkertijd humoristisch. Je was een humanist in hart en nieren, dat hebben je medewerkers en vrienden ondervonden. Sportief: eerst tafeltennis, nadien den tennis en uiteraard ook de apres tennis, je lievelingsvoetbalclub was Lierse SK. Altijd bekommerd om Tilly, Inez en je kleinkinderen. Ooit zei je tegen mij op een van onze buitenlandse trips: ons Inez is misschien nog koppiger dan ik, maar alles waaraan ze begint lukt haar.

Je was niet alleen één van mijn trouwste medewerkers maar ook een echte vriend!

Mark

Ik denk dat papa een heel mooi afscheid heeft gekregen en dat we met een lach en een traan aan hem hebben gedacht! Hij is bij velen in hun hart geslopen, heeft daar een plekje veroverd en als ik alles nu hoor, zie en voel, dan denk ik dat dat plekje in menig hartjes gegarandeerd zal blijven! In ieder geval zeker en vast in het mijne. Overal waar ik kom, wat ik doe en welke beslissingen ik ooit zal nemen, je zal er altijd bij zijn! Want eigenlijk lijken we harder op elkaar, dan we ooit hebben durven toegeven en weet je wat? Ik ben daar verdomme fier op, zo fier als een gieter!

Liefs, Inez

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *